Ten rok, to dla mnie rok spełniania marzeń podróżniczych (mam nadzieję, że to nie koniec świata). Minęło czasu mało-wiele od mojego ostatniego podróżnego wpisu, a ja znowu powróciłem o okolice arktyczne, choć tym razem kilka stopni bardziej na południe niż ostatnio, ale za to o kraina jest o wiele bardziej surowa i inna od tego co do tej pory widziałem. Poza tym... jest to miejsce oddalone o niespełna 300km od Grenlandii. No i technicznie rzecz biorąc to moja pierwsza wizyta w Ameryce!
Dodatkowo do serii spełnionych marzeń udało się też dorzucić obserwacje zorzy polarnej :) Okazało się, że nie jest aż tak zielona... ale ciągle jest niesamowitym widowiskiem, które naprawdę trzeba zobaczyć. Niestety podczas mojego krótkiego pobytu była tylko jedna noc z czystym niebem, więc udało się to tylko raz.



W słuchawkach leci Heilung a ja redaguję ten wpis (nie znacie, Heilunga???... ja polecam)

Islandia zawsze kojarzyła mi się z odległą, pustą, zimną  krainą wikingów - znana jako "krainą ognia i lodu". My pojawiliśmy się tutaj już po sezonie turystycznym. Ogień z wnętrza ziemi ciągle wydaje się obecny - głównie dzięki wodzie, która od niego ucieka poprzez ziemię dymiąc i wyjąc. Ale po tym pobycie, dla mnie Islandia to przede wszystkim przestrzenie. Przestrzenie, które wsysają wszystkie dźwięki i kolory. Przestrzenie surowe, puste, bez ludzi, zwierząt, lasów, samochodów. Monochromatyczne, albo w trzech kolorach, gdzie najczęściej pojawiają się czarny (zastygła magma, tufy), biały (śnieg, szron) i brązowy (zwiędłe trawy, albo nisko wiszące słońce, rude żużle wulkaniczne). Ten ostatni - pochodzący od słońca powoduje,  że fotograficzna "złota godzina" trwa tutaj (przynajmniej w tym czasie roku) cały dzień - tu jest tylko wschód i zachód, nic poza tym.

Spełniłem jedno z moich większych marzeń, czyli wybrałem się za krąg polarny. Miastem, które odwiedziliśmy to Bodø - Norwegia. Wybór nie był trudny, po prostu pojawiło się nowe, tanie połączenie lotnicze w tym kierunki. Rzeczą, która mnie najbardziej zdziwiła na miejscu to ... klimat! Może spałem na lekcjach geografii (bez wątpliwości), ale na pewno byłem w lekkim szoku widząc że w mieszkaniu w którym spaliśmy nie było centralnego ogrzewania. Okazało się, że standardowa średnia roczna amplituda temperatur w tym miejscu to około 15 stopni. Czyli średnio jest tu zimą -3 stopni a latem +12. Oczywiście dalej od wybrzeża sytuacja przedstawia się zupełnie inaczej, ale na wybrzeżu pogoda stworzona dla mnie ;)
W momencie przyjazdu mieliśmy przepiękną, słoneczną i ciepłą pogodę (ludzie w krótkich rękawach i spodenkach), co raczej nie jest standardem w tym rejonie - ilość opadów jest tutaj dwu - trzykrotnie większa niż w Toruniu.(źródło) Kolejnym szokiem dla nas odwiedzających jest dzień polarny - w okresie naszej wizyty słońce zachodziło na kilkadziesiąt minut nie dając nawet szansy na całkowitą ciemność co (przy odpowiednim zaciemnieniu podczas snu) daje niesamowite możliwości do zwiedzania okolicy!!! - człowiek śpi jak jest zmęczony, albo jak pogoda jest brzydka, a potem wstaje niezależnie od pory dnia i może ruszać dalej! :) Kilka dni w roku słońce nie zachodzi tu wcale, natomiast zimą... taaak zimą bywa chyba depresyjnie, choć Per starał się mnie przekonać że niewiele się różni od tego co jest u nas - idę do pracy po ciemku i wracam z pracy też po ciemku ;) . W warunkach polarnego dnia całkiem zabawnie wyglądał pokaz sztucznych ogni z okazji wygranego meczu piłkarskiego lokalnej drużyny - to chyba pierwszy tak nieciekawy pokaz jaki oglądałem ;)

W poszukiwaniu mojej ulubionej pory roku pojechaliśmy na południe Polski, gdzie zwykle jest nadmiar śniegu i zimy. Wyjazd na ostatnie kilka dni roku, w 10 stopniowym "upale" - jak na grudniowe standardy - raczej nas nie zaskoczył pogodowo. Na miejscu  temperatura i ilość zimy podobna jak u nas, więc inaczej niż zazwyczaj, kiedy człowiek jedzie w góry zimą wybraliśmy się na parę wycieczek. Z wycieczek przywiozłem oczywiście parę fotografii zrobionych telefonem i aparatem.



Powyżej zdjęcie z Przełomu Białki, która omija dwie skałki - Kramnicę i Obłazową - przepiękne widoki (nawet przy tak niskim stanie wody) na 60cio metrową ścianę zwykle latem oblężoną przez wspinających się.



W Tatrach po stronie Słowackiej zobaczyliśmy zmarznięty staw Popradzki.



A z potupajki przez Majerczykówkę przyniosłem piękny zachód słońca z widocznym Giewontem, który ciągle śpi, więc obecna polityczna zawierucha nie jest aż tak groźna dla Polski jakby się wydawało (albo zaspał).



A jak tylko chwycił mróz na zielonych stokach ruszyły śnieżne armatki dosypując śniegu i ludzi w ilości niewyobrażalnej.



Dzięki czemu można było zrobić ujęcie z prawdziwej śnieżnej burzy... no prawie prawdziwej :p



A w przedsylwestrową noc wyszedłem poszukać gwiazd.