Ten rok, to dla mnie rok spełniania marzeń podróżniczych (mam nadzieję, że to nie koniec świata). Minęło czasu mało-wiele od mojego ostatniego podróżnego wpisu, a ja znowu powróciłem o okolice arktyczne, choć tym razem kilka stopni bardziej na południe niż ostatnio, ale za to o kraina jest o wiele bardziej surowa i inna od tego co do tej pory widziałem. Poza tym... jest to miejsce oddalone o niespełna 300km od Grenlandii. No i technicznie rzecz biorąc to moja pierwsza wizyta w Ameryce!
Dodatkowo do serii spełnionych marzeń udało się też dorzucić obserwacje zorzy polarnej :) Okazało się, że nie jest aż tak zielona... ale ciągle jest niesamowitym widowiskiem, które naprawdę trzeba zobaczyć. Niestety podczas mojego krótkiego pobytu była tylko jedna noc z czystym niebem, więc udało się to tylko raz.



W słuchawkach leci Heilung a ja redaguję ten wpis (nie znacie, Heilunga???... ja polecam)

Islandia zawsze kojarzyła mi się z odległą, pustą, zimną  krainą wikingów - znana jako "krainą ognia i lodu". My pojawiliśmy się tutaj już po sezonie turystycznym. Ogień z wnętrza ziemi ciągle wydaje się obecny - głównie dzięki wodzie, która od niego ucieka poprzez ziemię dymiąc i wyjąc. Ale po tym pobycie, dla mnie Islandia to przede wszystkim przestrzenie. Przestrzenie, które wsysają wszystkie dźwięki i kolory. Przestrzenie surowe, puste, bez ludzi, zwierząt, lasów, samochodów. Monochromatyczne, albo w trzech kolorach, gdzie najczęściej pojawiają się czarny (zastygła magma, tufy), biały (śnieg, szron) i brązowy (zwiędłe trawy, albo nisko wiszące słońce, rude żużle wulkaniczne). Ten ostatni - pochodzący od słońca powoduje,  że fotograficzna "złota godzina" trwa tutaj (przynajmniej w tym czasie roku) cały dzień - tu jest tylko wschód i zachód, nic poza tym.

Zmarznięte palce u rąk i nóg, zanikające czucie w nosie :) ale doskonale się bawiłem - pozostając cały czas bezpiecznym!  żeby nie było. Podczas tych zdjęć wykorzystywałem do ogrzania się specjalny podgrzewacz na benzynę zawieszony na piersi... taaak to był dobry pomysł!















Zdjęcia robiłem dwoma obiektywami Tokiną 11-16mm oraz Tamronem 90mm Macro, parametry ekspozycji dobierane były bardzo różnie - tak, żeby widać było fantastyczne struktury w lodzie, czyli różnie przymykając przesłonę - bo czasem za głęboka ostrość była nieciekawa, a czasem w zbyt płytkiej zupełnie nie było widać tego co chciałem pokazać, z drugiej strony trzeba było skompensować światła którymi oświetlałem lód. Niektóre barwy udało mi się wyciągnąć dopiero w Lightroomie. Mam nadzieję, że całość przypadnie do gustu.

W poszukiwaniu mojej ulubionej pory roku pojechaliśmy na południe Polski, gdzie zwykle jest nadmiar śniegu i zimy. Wyjazd na ostatnie kilka dni roku, w 10 stopniowym "upale" - jak na grudniowe standardy - raczej nas nie zaskoczył pogodowo. Na miejscu  temperatura i ilość zimy podobna jak u nas, więc inaczej niż zazwyczaj, kiedy człowiek jedzie w góry zimą wybraliśmy się na parę wycieczek. Z wycieczek przywiozłem oczywiście parę fotografii zrobionych telefonem i aparatem.



Powyżej zdjęcie z Przełomu Białki, która omija dwie skałki - Kramnicę i Obłazową - przepiękne widoki (nawet przy tak niskim stanie wody) na 60cio metrową ścianę zwykle latem oblężoną przez wspinających się.



W Tatrach po stronie Słowackiej zobaczyliśmy zmarznięty staw Popradzki.



A z potupajki przez Majerczykówkę przyniosłem piękny zachód słońca z widocznym Giewontem, który ciągle śpi, więc obecna polityczna zawierucha nie jest aż tak groźna dla Polski jakby się wydawało (albo zaspał).



A jak tylko chwycił mróz na zielonych stokach ruszyły śnieżne armatki dosypując śniegu i ludzi w ilości niewyobrażalnej.



Dzięki czemu można było zrobić ujęcie z prawdziwej śnieżnej burzy... no prawie prawdziwej :p



A w przedsylwestrową noc wyszedłem poszukać gwiazd.