Ten rok, to dla mnie rok spełniania marzeń podróżniczych (mam nadzieję, że to nie koniec świata). Minęło czasu mało-wiele od mojego ostatniego podróżnego wpisu, a ja znowu powróciłem o okolice arktyczne, choć tym razem kilka stopni bardziej na południe niż ostatnio, ale za to o kraina jest o wiele bardziej surowa i inna od tego co do tej pory widziałem. Poza tym... jest to miejsce oddalone o niespełna 300km od Grenlandii. No i technicznie rzecz biorąc to moja pierwsza wizyta w Ameryce!
Dodatkowo do serii spełnionych marzeń udało się też dorzucić obserwacje zorzy polarnej :) Okazało się, że nie jest aż tak zielona... ale ciągle jest niesamowitym widowiskiem, które naprawdę trzeba zobaczyć. Niestety podczas mojego krótkiego pobytu była tylko jedna noc z czystym niebem, więc udało się to tylko raz.



W słuchawkach leci Heilung a ja redaguję ten wpis (nie znacie, Heilunga???... ja polecam)

Islandia zawsze kojarzyła mi się z odległą, pustą, zimną  krainą wikingów - znana jako "krainą ognia i lodu". My pojawiliśmy się tutaj już po sezonie turystycznym. Ogień z wnętrza ziemi ciągle wydaje się obecny - głównie dzięki wodzie, która od niego ucieka poprzez ziemię dymiąc i wyjąc. Ale po tym pobycie, dla mnie Islandia to przede wszystkim przestrzenie. Przestrzenie, które wsysają wszystkie dźwięki i kolory. Przestrzenie surowe, puste, bez ludzi, zwierząt, lasów, samochodów. Monochromatyczne, albo w trzech kolorach, gdzie najczęściej pojawiają się czarny (zastygła magma, tufy), biały (śnieg, szron) i brązowy (zwiędłe trawy, albo nisko wiszące słońce, rude żużle wulkaniczne). Ten ostatni - pochodzący od słońca powoduje,  że fotograficzna "złota godzina" trwa tutaj (przynajmniej w tym czasie roku) cały dzień - tu jest tylko wschód i zachód, nic poza tym.

Spełniłem jedno z moich większych marzeń, czyli wybrałem się za krąg polarny. Miastem, które odwiedziliśmy to Bodø - Norwegia. Wybór nie był trudny, po prostu pojawiło się nowe, tanie połączenie lotnicze w tym kierunki. Rzeczą, która mnie najbardziej zdziwiła na miejscu to ... klimat! Może spałem na lekcjach geografii (bez wątpliwości), ale na pewno byłem w lekkim szoku widząc że w mieszkaniu w którym spaliśmy nie było centralnego ogrzewania. Okazało się, że standardowa średnia roczna amplituda temperatur w tym miejscu to około 15 stopni. Czyli średnio jest tu zimą -3 stopni a latem +12. Oczywiście dalej od wybrzeża sytuacja przedstawia się zupełnie inaczej, ale na wybrzeżu pogoda stworzona dla mnie ;)
W momencie przyjazdu mieliśmy przepiękną, słoneczną i ciepłą pogodę (ludzie w krótkich rękawach i spodenkach), co raczej nie jest standardem w tym rejonie - ilość opadów jest tutaj dwu - trzykrotnie większa niż w Toruniu.(źródło) Kolejnym szokiem dla nas odwiedzających jest dzień polarny - w okresie naszej wizyty słońce zachodziło na kilkadziesiąt minut nie dając nawet szansy na całkowitą ciemność co (przy odpowiednim zaciemnieniu podczas snu) daje niesamowite możliwości do zwiedzania okolicy!!! - człowiek śpi jak jest zmęczony, albo jak pogoda jest brzydka, a potem wstaje niezależnie od pory dnia i może ruszać dalej! :) Kilka dni w roku słońce nie zachodzi tu wcale, natomiast zimą... taaak zimą bywa chyba depresyjnie, choć Per starał się mnie przekonać że niewiele się różni od tego co jest u nas - idę do pracy po ciemku i wracam z pracy też po ciemku ;) . W warunkach polarnego dnia całkiem zabawnie wyglądał pokaz sztucznych ogni z okazji wygranego meczu piłkarskiego lokalnej drużyny - to chyba pierwszy tak nieciekawy pokaz jaki oglądałem ;)

Wczoraj, zupełnie przypadkiem byłem świadkiem niesamowitego zjawiska atmosferycznego. (Ech ja to mam farta!!!) Na szczęście miałem ze sobą aparat i nie tylko mogłem podziwiać, ale także zachować w formie fotografii to co widziałem. Zaraz po powrocie do domu wyszukałem w internecie i okazało się, że byłem świadkiem zjawiska zwanego halo 22°, które przejawia się tęczą okalającą tarczę słoneczną. W tym przypadku miało to miejsce z powodu mgły lodowej, na kryształach której promienie słoneczne rozproszyły się tworząc tęczę wokół słońca. Wydaje mi się także, że dwa jasne punkty po bokach słońca, to mogą być ślady tak zwanego kręgu parhelicznego, czyli przebiegającego przez środek tarczy słonecznej i przecinającego nasze halo. Niestety samego kręgu parhelicznego nie widać, ale przypuszczam, ze może to być to.