Ten rok, to dla mnie rok spełniania marzeń podróżniczych (mam nadzieję, że to nie koniec świata). Minęło czasu mało-wiele od mojego ostatniego podróżnego wpisu, a ja znowu powróciłem o okolice arktyczne, choć tym razem kilka stopni bardziej na południe niż ostatnio, ale za to o kraina jest o wiele bardziej surowa i inna od tego co do tej pory widziałem. Poza tym... jest to miejsce oddalone o niespełna 300km od Grenlandii. No i technicznie rzecz biorąc to moja pierwsza wizyta w Ameryce!
Dodatkowo do serii spełnionych marzeń udało się też dorzucić obserwacje zorzy polarnej :) Okazało się, że nie jest aż tak zielona... ale ciągle jest niesamowitym widowiskiem, które naprawdę trzeba zobaczyć. Niestety podczas mojego krótkiego pobytu była tylko jedna noc z czystym niebem, więc udało się to tylko raz.



W słuchawkach leci Heilung a ja redaguję ten wpis (nie znacie, Heilunga???... ja polecam)

Islandia zawsze kojarzyła mi się z odległą, pustą, zimną  krainą wikingów - znana jako "krainą ognia i lodu". My pojawiliśmy się tutaj już po sezonie turystycznym. Ogień z wnętrza ziemi ciągle wydaje się obecny - głównie dzięki wodzie, która od niego ucieka poprzez ziemię dymiąc i wyjąc. Ale po tym pobycie, dla mnie Islandia to przede wszystkim przestrzenie. Przestrzenie, które wsysają wszystkie dźwięki i kolory. Przestrzenie surowe, puste, bez ludzi, zwierząt, lasów, samochodów. Monochromatyczne, albo w trzech kolorach, gdzie najczęściej pojawiają się czarny (zastygła magma, tufy), biały (śnieg, szron) i brązowy (zwiędłe trawy, albo nisko wiszące słońce, rude żużle wulkaniczne). Ten ostatni - pochodzący od słońca powoduje,  że fotograficzna "złota godzina" trwa tutaj (przynajmniej w tym czasie roku) cały dzień - tu jest tylko wschód i zachód, nic poza tym.

 

Następny mój mini-projekt to scena z horroru. Kolejny raz, dzięki aparatowi przeżyłem fajną przygodę - bo jak inaczej nazwać spotkanie z kilkoma foto-znajomymi na mokradłach przy Wiśle w środku nocy, przy całkowitej ciemności, brodząc do pół łydki w wodzie, mule i wszelkich robalach i wężach w nim żyjących... Całe szczęście było ciepło i zarówno dla nas - fotografujących, jak i dla kolegi grającego rolę psychopaty z piłą (pozdrawiam Łukasz...) nie stanowiło problemu spędzanie całego potrzebnego nam czasu w wodzie. Wkoło słyszeliśmy trzaski gałęzi - prawdopodobnie krążyły jakieś dzikie zwierzęta w nadziei na tanią kolację :) , bądź prawdziwi psychopaci, śmiejący się z naszych usilnych starań... 

Kolejny taki przypadek, gdy aparat otworzył mi drzwi o otwarciu których wcześniej nawet nie myślałem. Razem z kolegami (wśród nich był Piotr z Nightscapes.pl) z którymi realizujemy w Stowarzyszeniu Centrum Planowania Przygód projekt  #TorunMiastoFajnychLudzi wylądowałem na wieży Katedry Janów w Toruniu - jednym z najwyżej położonych punktów w Toruniu dostępnych dla śmiertelników, a nie była to moja pierwsza wizyta z aparatem w tym miejscu. Pojawiliśmy się tam, nie tak jak kilka razy wcześniej, żeby popatrzeć na piękną okolicę i zrobić kilka zdjęć, tym razem chcieliśmy wykonać całą serię zdjęć zachodu i wschodu słońca, z których potem złożone zostaną "Timelapsy" (czyli filmy poklatkowe) a żeby tego dokonać musieliśmy spędzić tam noc (nikomu nie chciało się czekać na nas i wpuszczać i wypuszczać kilka razy) w towarzystwie duchów z krypt na dole, gołębi innych takich. Byliśmy prawdopodobnie pierwszymi śmiałkami, którzy to zrobili. Już samo wejście po dwustu stopniach objuczeni kilkoma aparatami, statywami, matami do spania i śpiworami było niezłym wyzwaniem, a potem było już tylko ciekawiej.



Niestety zachodu słońca nie udało nam się uwiecznić, czy to z powodu lekkiego opóźnienia, powolnego zdobywania wysokości, czy też zachmurzonej pogody, ale widoki i tak zapierały dech...




Mnie osobiście najbardziej podobał się moment, kiedy powoli zapaliły się światła miejskie i oświetlenie zabytków (które jak się okazało dość mocno zepsuły nam kilka ujęć)


O północy poszedłem się przejść kilka pięterek w dół - pokłonić się drugiemu co do wielkości dzwonowi w Polsce - Tuba Dei, który od 1500 roku brzmi nad Toruniem (a w zasadzie brzmi od trochę później - czyli dokładnie od 31 grudnia 1500 - momentu wciągnięcia go na wieżę po pochylni przez 12 wołów...)





Po tym jak miasto powoli ucichło koło północy sami też wskoczyliśmy w śpiworki, żeby ponownie wstać za kilka godzin tuż przed świtem.






Większość wschodu słońca obejrzeliśmy... w domu przy komputerach, bo po ustawieniu kolejnych ujęć poszliśmy znowu spać, żeby o 7:30 zdążyć na dół na otwarcie kościoła.
Fantastyczna przygoda, bardzo się cieszę że coś tak niespotykanego, o czym będzie można wnukom opowiadać ;)  nam się przytrafiło. Mam nadzieję że już niedługo, wraz z pozostałymi wynikami projektu będziecie mogli obejrzeć kilka z powstałych w tym czasie ujęć.
Od strony technicznej - ja fotografowałem moim szerokim obiektywem (Tokina 11-16 F2.8), używałem oczywiście statywu, oraz pewnego gadżetu, który służy mi w takich przypadkach jako interwałometr, a przy okazji przydaje się w kilku innych przypadkach - takich jak np HDRy itp. zdjęcia wykonuję z różnym interwałem - zależnie od tego jaki efekt chcę uzyskać... w przypadku timelapsów z ludźmi zwykle jest to 1-2 sekundy, w przypadku powolnie poruszających się chmur 5-10s a czasem i dłuższe. Poszczególne klatki po stosownej obróbce składam korzystając z opcji pokazów slajdów. Przykładowy wynik takiej zabawy można zobaczyć poniżej:

Po raz kolejny dzięki aparatowi przeżyłem niesamowite chwile i zobaczyłem rzeczy, których w innej sytuacji zapewne bym nigdy nie zobaczył...

Zmarznięte palce u rąk i nóg, zanikające czucie w nosie :) ale doskonale się bawiłem - pozostając cały czas bezpiecznym!  żeby nie było. Podczas tych zdjęć wykorzystywałem do ogrzania się specjalny podgrzewacz na benzynę zawieszony na piersi... taaak to był dobry pomysł!















Zdjęcia robiłem dwoma obiektywami Tokiną 11-16mm oraz Tamronem 90mm Macro, parametry ekspozycji dobierane były bardzo różnie - tak, żeby widać było fantastyczne struktury w lodzie, czyli różnie przymykając przesłonę - bo czasem za głęboka ostrość była nieciekawa, a czasem w zbyt płytkiej zupełnie nie było widać tego co chciałem pokazać, z drugiej strony trzeba było skompensować światła którymi oświetlałem lód. Niektóre barwy udało mi się wyciągnąć dopiero w Lightroomie. Mam nadzieję, że całość przypadnie do gustu.